بعد از حادثه زلزله پنجم دی ماه ۱۳۸۲روزها و سالهایی را پشت سر نهادیم که اگر لطف و مهربانی انسانهایی خیر و نیک اندیش نبود چه بسا همچنان سر در گریبان غم از دست دادن عزیزانمان بودیم ، با آنکه یادشان همواره همراهمان بوده و هست.
همراهی شما چه معنوی و چه مادی ، بی ریا بود و خالصانه که بهترین تقدیرها را جوابگوی آنها نیست و شرم داریم از گفتن تشکر اما بضاعت در همین حد بیشتر نیست.
سپاس از همه بزرگانی که بم را زنده نگه داشتند.
سپاس از عزیزانی که بستر فرهنگ و دانش را فراهم ساختند.
سپاس و هزاران سپاس
سپاس از جامعه یاوری خراسان که دلسوزانه یاریمان کردند و این مکان علمی را بنا نهادند.
و باز سپاس
سپاس از عزیزانی که روز و شب خود را صرف بازسازی این مکان علمی کردند.
عزیزانی که نامشان همواره به نیکی یاد میشود.
خانم آل آقا! با شما هستم که خالصانه برای بچه های بم کار کردید.
شنیده ام که گفته اید قالیبافی حاصل کار سالانه خود را فروخته و یرای کمک به بچه های بم داده است.
شنیده ام که به جای قدر شناسی از شما عزیزان ، رنجیده خاطرتان هم کرده اند!
بگذارید به جای بچه های بم بگویم: